Geschokt

parijs_politie

De aanslagen in grote steden vervulden veel Europeanen met afgrijzen. Wat eerst alleen door populistische schreeuwers werd geroepen, bleek realiteit: Moslims die op grote schaal aanslagen plegen waarbij tientallen doden vallen.

Politici reageerden steevast met woorden als ‘geschokt’, ‘verdrietig’ of ‘laf’. Pechtold deed een poging om origineel te zijn: op Twitter betuigde hij dat terroristisch geweld nooit mocht wennen. Scherp, nietwaar?

Uiteraard ontkomen politici er niet aan om te reageren. Al helemaal niet in een samenleving die wordt geregeerd door de media. Maar hun reacties klinken steeds holler. Om meerdere redenen.

Het zijn uitspraken van politici die niet altijd opvallen door eerlijkheid. Veel van hen zijn gewend vooral te zeggen wat hun kiezers graag horen. Onvermijdelijk rijst dan de vraag hoe welgemeend hun uitingen van geschoktheid zijn.

Sommigen van hen maakten bovendien eerder naam als pleitbezorgers van een multiculturele samenleving. Nu hoor je ze daar niet meer over. Zijn ze van mening veranderd? Bewenen ze stilletjes hun naïviteit? Of huilen ze vooral krokodillentranen?

Daarnaast, de aanslagen lijken onuitroeibaar, alle ferme en vastberaden woorden ten spijt. Ook dat werkt slijtage in de hand.

De vraag is welk doel gediend wordt met het steeds weer uiten van geschoktheid en ontzetting, en het eindeloos herhalen van bloedige beelden en dramatische verhalen.

De enigen die er werkelijk baat bij hebben zijn de terroristen. Zij plegen aanslagen om aandacht te krijgen. En wanneer blijkt dat ze daarin slagen, zet het aan tot het plegen van meer aanslagen.

Misschien wordt het daarom tijd om terughoudender te reageren. Zoals de Britten zeggen: Keep calm.  

En wellicht is het aan te bevelen om wat studiereizen naar Israël te organiseren. Daar hebben ze ervaring met aanslagen, en het voorkomen ervan. Ze reageren anders dan wij: lik op stuk. Geen woorden maar daden.

Daardoor is Israël een van de meest veilige landen ter wereld geworden. Ondanks ontelbare pogingen tot aanslagen. Die echter meestal mislukken – maar daar hoor je weer niemand over. Sad.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *